Zapraszamy na wielkopostne rekolekcje w języku polskim:
|
|
REKOLEKCJE WIELKOPOSTNE W JĘZYKU POLSKIM:
Niech Będzie Pochwalony Jezus Chrystus!
W ubiegłym roku 3 czerwca obchodziłem 25 lat kapłaństwa. Na moim obrazku prymicyjnym pojawiły się słowa św. Piotra Apostoła: „Panie Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham”. Ta miłość nie ograniczyła się do ziemi Polskiej, ale rozpalała moje serce do czegoś większego, nieznanego – to było pragnienie pracy misyjnej.
W 2012 roku rozpocząłem moją przygodę misyjną na ziemi brazylijskiej. Udając się w nieznane, wziąłem mój krzyż misyjny który otrzymuje każdy misjonarz w Gnieźnie i różaniec podarowany od Św. Jana Pawła II i udałem się do ziemi Krzyża Południa.
Moją posługę jako proboszcz rozpocząłem w parafii Niepokalanego Serca Maryi w Marquinho. Parafia liczyła około 6 tysięcy wiernych i 18 kościołów filialnych.
Od grudnia 2018 na prośbę ks. Bp miejscowego zostałem proboszczem w Parafii Świętego Piotra Apostoła w Laranjal. Obecna moja Parafia liczy ponad 11 000 wiernych z 17 kościołami filialnymi. W tej parafii nie było kapłana od ponad 2 lat.
W parafii posługuje 87 katechetów i 63 Szafarzy Eucharystii, którzy oprócz służby przy ołtarzu każdego tygodnia odwiedzają chorych zanosząc im Komunię Świętą. W parafii powstała grupa osób która pomaga najbiedniejszym dostarczając im leki i jedzenie. W parafii funkcjonuje 14 grup pastoralnych.
Każdego tygodnia staram się odwiedzić kilka rodzin, aby pochylić się z nimi nad ich ciężkim losem i zachęcić do uczestnictwa w Mszy świętej i przyjęcia sakramentów, których nie mają. Często wracając do domu z tych odwiedzin jestem załamany w jakich warunkach żyją ludzie i to często nasi rodacy. Dziś trudno sobie wyobrazić, aby w domu nie było podłogi, a u mnie w wielu domach jest zwykłe klepisko z ziemi, większość domów przykrytych jest eternitem lub czarną folią. Dużo ludzi zamieszkujących tereny mojej parafii, to są ludzie pochodzenia polskiego. Jednym słowem to nasi rodacy, którzy wyjechali za chlebem okresach między wojennych i zostali oszukani, gdyż mieli udać się do USA a przywożono ich do Brazylii, gdzie dostawali kawałek lasu i siekierę.
Często, zatrzymuję się przy moim cmentarzu w parafii – na dziesiątek różańca. I zastanawiam się, czy moi parafianie, moi zmarli z rodziny, ci których spotkałem na mojej drodze życia, - a już umarli - są już w niebie, a może pokutują w czyśćcu, gdyż nie mieli zbyt wiele czasu dla Boga, a może nie zdążyli się przed śmiercią wyspowiadać. Zapomnieli, że życie przemija i czasem niespodziewanie zbyt wcześnie odeszli z tej ziemi.
Rekolekcje to Święty czas dla każdego – dla słuchających i także dla prowadzącego. Jest to czas zatrzymania się i zastanowienia nad swoim życiem i życiem naszych bliskich. Czas popatrzenia w głębię swojej duszy i odpowiedzenie sobie na podstawowe pytanie po co żyję, dla kogo żyję i jak wygląda moja relacja z Bogiem i drugim człowiekiem.
Na te pytania będziemy chcieli wspólnie odpowiedzieć sobie podczas tegorocznych rekolekcji, aby dobrze przygotować siebie i swoje rodziny na świętowanie Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Podczas tych rekolekcji będziemy chcieli poznać na nowo siebie.
Znajdźmy czas na rekolekcje i nie zmarnujmy czasu danego nam od Boga. Ułóżmy tak swój dzienny plan, aby znalazła się w nim godzina na rekolekcyjne spotkanie. Może to ostatnie rekolekcje dla mnie albo dla kogoś bliskiego mojemu sercu.
Zachęćmy naszych bliskich, znajomych, współpracowników do przygotowania serc i rodzin do Uroczystego świętowania Zmartwychwstania Pana.
Od czasu, kiedy otrzymałem zaproszenie z rekolekcjami od księdza Proboszcza, każdego dnia pamiętam w modlitwie o Was, księdzu proboszczu Krzysztofie i kapłanach posługujących.
Pamiętaj! Te rekolekcje to twój czas dany od Boga!
A przyprowadzając innych na rekolekcje może im pomożesz stać się innym mężem, żoną, ojcem, matką, synem, córką ……
Z pamięcią w modlitwie Ksiądz Piotr Pochopień - misjonarz z Brazylii.
Niech Będzie Pochwalony Jezus Chrystus!
W ubiegłym roku 3 czerwca obchodziłem 25 lat kapłaństwa. Na moim obrazku prymicyjnym pojawiły się słowa św. Piotra Apostoła: „Panie Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham”. Ta miłość nie ograniczyła się do ziemi Polskiej, ale rozpalała moje serce do czegoś większego, nieznanego – to było pragnienie pracy misyjnej.
W 2012 roku rozpocząłem moją przygodę misyjną na ziemi brazylijskiej. Udając się w nieznane, wziąłem mój krzyż misyjny który otrzymuje każdy misjonarz w Gnieźnie i różaniec podarowany od Św. Jana Pawła II i udałem się do ziemi Krzyża Południa.
Moją posługę jako proboszcz rozpocząłem w parafii Niepokalanego Serca Maryi w Marquinho. Parafia liczyła około 6 tysięcy wiernych i 18 kościołów filialnych.
Od grudnia 2018 na prośbę ks. Bp miejscowego zostałem proboszczem w Parafii Świętego Piotra Apostoła w Laranjal. Obecna moja Parafia liczy ponad 11 000 wiernych z 17 kościołami filialnymi. W tej parafii nie było kapłana od ponad 2 lat.
W parafii posługuje 87 katechetów i 63 Szafarzy Eucharystii, którzy oprócz służby przy ołtarzu każdego tygodnia odwiedzają chorych zanosząc im Komunię Świętą. W parafii powstała grupa osób która pomaga najbiedniejszym dostarczając im leki i jedzenie. W parafii funkcjonuje 14 grup pastoralnych.
Każdego tygodnia staram się odwiedzić kilka rodzin, aby pochylić się z nimi nad ich ciężkim losem i zachęcić do uczestnictwa w Mszy świętej i przyjęcia sakramentów, których nie mają. Często wracając do domu z tych odwiedzin jestem załamany w jakich warunkach żyją ludzie i to często nasi rodacy. Dziś trudno sobie wyobrazić, aby w domu nie było podłogi, a u mnie w wielu domach jest zwykłe klepisko z ziemi, większość domów przykrytych jest eternitem lub czarną folią. Dużo ludzi zamieszkujących tereny mojej parafii, to są ludzie pochodzenia polskiego. Jednym słowem to nasi rodacy, którzy wyjechali za chlebem okresach między wojennych i zostali oszukani, gdyż mieli udać się do USA a przywożono ich do Brazylii, gdzie dostawali kawałek lasu i siekierę.
Często, zatrzymuję się przy moim cmentarzu w parafii – na dziesiątek różańca. I zastanawiam się, czy moi parafianie, moi zmarli z rodziny, ci których spotkałem na mojej drodze życia, - a już umarli - są już w niebie, a może pokutują w czyśćcu, gdyż nie mieli zbyt wiele czasu dla Boga, a może nie zdążyli się przed śmiercią wyspowiadać. Zapomnieli, że życie przemija i czasem niespodziewanie zbyt wcześnie odeszli z tej ziemi.
Rekolekcje to Święty czas dla każdego – dla słuchających i także dla prowadzącego. Jest to czas zatrzymania się i zastanowienia nad swoim życiem i życiem naszych bliskich. Czas popatrzenia w głębię swojej duszy i odpowiedzenie sobie na podstawowe pytanie po co żyję, dla kogo żyję i jak wygląda moja relacja z Bogiem i drugim człowiekiem.
Na te pytania będziemy chcieli wspólnie odpowiedzieć sobie podczas tegorocznych rekolekcji, aby dobrze przygotować siebie i swoje rodziny na świętowanie Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Podczas tych rekolekcji będziemy chcieli poznać na nowo siebie.
Znajdźmy czas na rekolekcje i nie zmarnujmy czasu danego nam od Boga. Ułóżmy tak swój dzienny plan, aby znalazła się w nim godzina na rekolekcyjne spotkanie. Może to ostatnie rekolekcje dla mnie albo dla kogoś bliskiego mojemu sercu.
Zachęćmy naszych bliskich, znajomych, współpracowników do przygotowania serc i rodzin do Uroczystego świętowania Zmartwychwstania Pana.
Od czasu, kiedy otrzymałem zaproszenie z rekolekcjami od księdza Proboszcza, każdego dnia pamiętam w modlitwie o Was, księdzu proboszczu Krzysztofie i kapłanach posługujących.
Pamiętaj! Te rekolekcje to twój czas dany od Boga!
A przyprowadzając innych na rekolekcje może im pomożesz stać się innym mężem, żoną, ojcem, matką, synem, córką ……
Z pamięcią w modlitwie Ksiądz Piotr Pochopień - misjonarz z Brazylii.